دروازههای بسته، ارادههای باز؛ روایت دختر جوانی که زمینه آموزش آنلاین را برای صدها دختر فراهم کرد
خبرگزاری پیگرد _ بغلان
نوشته شده توسط : ایفا غفاری
جمعه ، ۸ حوت ۱۴۰۴
ساعت ششِ صبح است و پلخمری در آستانه بیداری، همچون شهری پوشیده از آه سرد، آرام و درخودفرورفته، آفتاب هنوز پشت کوههای خاموش پنهان مانده و نور کمجان سپیدهدم توان روشنکردن چهره شهر را ندارد، آسمان پاک است، اما غبار نازکی که بر هوا نشسته، صبح را به رنگ خاکستری محو درآورده است.
بهاره حبیبی، ۱۹ ساله، باشندۀ ولایت بغلان، بنیانگذار یک مکتب آنلاین به نام «مکتب آنلاین صدای خاموش» است؛ ابتکاری آموزشی که نزدیک به یک سال از فعالیت آن میگذرد و اکنون صدها دختر از ولایتهای مختلف افغانستان در آن درس میخوانند.
خانهاش ساده است؛ اتاق کارش شامل یک میز، لپتاپ، تخته سفید و الماریای پر از کتاب. اما همین فضای کوچک، به مرکز یک شبکه آموزشی آنلاین تبدیل شده است.
ساعت هفت صبح، بهاره لپتاپش را روشن میکند و شاگردان یکییکی وارد صنف مجازی میشوند. او میگوید:
«هر روز پیش از آغاز درس، برنامه را مرور میکنم. این کار برایم فقط مسئولیت نیست، علاقه و باور شخصیام است.»
این مکتب آنلاین با همکاری ۱۴ آموزگار زن از ولایتهای مختلف فعالیت میکند و مضامین گوناگون مطابق تقسیم اوقات مشخص تدریس میشود. صنفها به شکل منظم برگزار میشوند و برای هر شاگرد پیگیری آموزشی صورت میگیرد.
بهاره علاوه بر مدیریت عمومی، خود نیز برخی مضامین را تدریس میکند و جلسات هماهنگی با آموزگاران برگزار مینماید تا کیفیت تدریس حفظ شود.
بهاره متولد بلخ است و سالهاست در پلخمری زندگی میکند. او میگوید پس از وقفه در آموزش رسمی دختران، تلاش کرد راهی بدیل برای ادامه یادگیری پیدا کند.
«وقتی دیدم بسیاری از دختران از درس دور ماندهاند، فکر کردم اگر امکان حضور فیزیکی نیست، میتوانیم از راه آنلاین ادامه بدهیم.»
او میافزاید که تجربه سفر آموزشی کوتاهش به هند نیز در شکلگیری این ایده تأثیرگذار بوده است. به دعوت یک نهاد فرهنگی، مدتی با نظام آموزشی آن کشور آشنا شد و پس از بازگشت، تصمیم گرفت طرح مکتب آنلاین را عملی سازد.
بهاره در سال ۱۴۰۰ پدرش را از دست داد؛ اتفاقی که مسیر زندگیاش را دشوارتر کرد. او میگوید:
«از دست دادن پدر برایم بسیار سخت بود، اما همیشه به یاد دارم که میگفت علم سرمایهای است که هیچکس نمیتواند آن را بگیرد.»
با وجود مشکلات اقتصادی و مسئولیتهای خانوادگی، فعالیت آموزشی خود را متوقف نکرده است.
در کنار تدریس، بهاره نویسنده کتابی با عنوان «هزاران سخن» نیز هست؛ مجموعهای از نوشتههای انگیزشی که به گفته خودش، با هدف تقویت امید و خودباوری در میان جوانان تهیه شده است.
در یکی از صنفهای آنلاین، از شاگردانش میپرسد: «امید یعنی چه؟»
یکی میگوید: «امید یعنی روزی آموزگار شوم.»
دیگری پاسخ میدهد: «امید یعنی دوباره در فضای آموزشی درس بخوانم.»
بهاره لبخند میزند و میگوید: «تا زمانی که یاد میگیریم، مسیر باز است.»
فعالیت این مکتب آنلاین نمونهای از تلاشهای خودجوش آموزشی در کشور است؛ تلاشهایی که با امکانات محدود اما با انگیزه بالا ادامه دارند.
در اتاقی ساده در یکی از کوچههای پلخمری، هر روز صنفی برگزار میشود که شاگردانش در ولایتهای مختلف حضور دارند. ابتکاری کوچک، اما تأثیری گسترده بر زندگی دخترانی که همچنان مشتاق یادگیریاند.
