آرزوهایی که در نخهای رنگارنگ گره خورده اند
خبرگزاری پیگرد- کابل
نوشته شده توسط- شمین نجرابی
شنبه ، ۱۱ دلو ۱۴۰۴
هوای خنک صبحگاهی هنوز جایش را به شعاعهای گرم آفتاب نداده است و راحله با قدمهای استوار از شهر شبرغان بسوی دورافتادهترین روستا در ولایت جوزجان میرود.
روستایی که نهتنها زادگاهش بوده بلکه با جسارت و پشتکارش اتاقی را مهیا نموده که علاوه از خودش رؤیاها چندین دختری دیگر را به حقیقت مبدل خواهد ساخت.
راحله سیساله دختری است که در دل روستایی از ولایت جوزجان بدنیا آمده است و هنر قالین بافی را از ده سال بدینسو از مادرش فرا گرفته است.
به گفتهی خودش، علاقهی ویژه به صنعت قالینبافی وی را وادار ساخته است که، علاوه از خودش بر «۱۲» تن از دختران آن روستا زمینه اشتغال را نیز فراهم سازد.
راحله، با انگشتان ظریفاش تارهای نخ را درهم میپیچاند و از کیفیت قالینها و قالینچههای وطنی افغانستان سخن میگوید: (من ده سال پیش هنر قالینبافی را از مادرم یاد گرفتم و اکنون ۱۲ نفر از دختران با من کار میکنن، ما قالین و قالینچهها را بافت میکنیم).
به گفتهی خودش، از سه سال بدینسو کارگاه قالینبافی را راه اندازی نموده و قالینهای متنوع افغانی را از دورترین روستای جوزجان به بازارهای داخلی کشور
بویژه کابل ارسال میکند، او آرزو دارد، روزی بتواند قالینها و قالینچههای دست بافته دختران سرزمین خود را به بازارهای جهانی صادر نمایند.
(تاحالا به خارج صادرات نداشتیم و فقط تولیدات خود را به بازارهای داخلی میفرستیم، اما امیدوارم روزی بتوانم به خارج از کشور قالین بفرستیم).
راحله، از دشواریهای ابتدای کارش چنین حکایتی دارد: «اول مخالفتها زیاد بود،هیچ کس باورم نمی کرد،ولی حالا همان کسان حامی من هستند».
وی، از نهادهای حامی میخواهد که با بانوان متشبث که در صنعت قالین اشتغال دارند همکاری کنند، تا بتوانند به تولیدات خویش افزوده و صنعت قالین بافی را رشد دهند.
محدودیتهای زندگی و اجتماعی نه تنها راحله را از کار باز نداشته بلکه او و شاگردانش را وادار ساخته است که بیشتر سعی نموده تا به خودکفایی اقتصادی فکر کنند.
مهدیه، هژده ساله بازمانده از آموزش در افغانستان است که صبحها با آمدن به این کارگاه با بافتن هرنخ در قالین استقلالیت مالی در ذهنش منسجم میشود.
( هرتار که میبافم فکر میکنم که پول خودم پیدا میکنم، احساس میکنم، بار دوش فامیل نیستم، به خانواده هم در خرچ و خوراک کمک میکنم).
این تنها راحله نیست که در نقاط دوردست کشور برای چند بانو زمینه اشتغال را فراهم ساخته، بلکه هزاران دختران این سرزمین در گوشه و کنار کشور برای خودکفایی مبارزه میکنند
