از ماستری علوم ارتباطات تا روی آوردن به دنیای تجارت
خبرگزاری پیگرد- کابل
تهیه شده توسط- شمین نجرابی
۱۶ جدی، ۱۴۰۴
پس از تحولات سیاسی در کشور و محدود شدن فعالیتهای، اجتماعی و اقتصادی برای زنان، تجارت یگانه روزنهی امیدی است که شمار اندکی از بانوان بویژه زنان بازمانده از تحصیل و با سواد در افغانستان به آن رو آورده و چرخهی زندگی خود را با آن میچرخانند.
تهمینه منگل دانش آموختهی لیسانس حقوق و علوم سیاسی و ماستر علوم ارتباطات است، وی زادهی ولایت کابل و یکی از زنان کار آفرین افغان میباشد، به گفتهی خودش با تلاشهای خستهگی ناپذیر توانسته افزون بر خویش برای ۲۵ تن از بانوان دیگر زمینه اشتغال را فراهم کند.
تهمینه، از چهار سال بدینسو در کنار زنان متشبث توانسته فابریکهی لباس دوزی به سبک افغانی را در یکی از ساحات شهر کابل تاسیس کند.
وی، هدف از رو آوردن به این شغل را ایجاد فرصتهای شغلی برای زنان و دختران افغان که از رفتن به مکتب و دانشگاه باز مانده اند، عنوان کرد.
تهمینه از زنان و دختران دیگر میخواهد که چالشها و محدودیتهای زندگی را به فرصت مبدل ساخته و برای استقلالیت مالی و فراهم سازی زمینه اشتغال برای خود و زنان دیگر دست از تلاش نبردارند.
او گفت:« از تمام زنان میخواهم از تلاش دست نکشند، کار آفرین باشند، برای خود و زنان دیگر فعالیت کنند، زمینه کار را فراهم کنند».
به گفتهی او، در ابتدای کار چالشهای زیادی را سپری کرده و اکنون توانسته در دو بخش فابریکهاش (دوخت لباسهای افغانی و چرمه دیزاین) تولیدات گسترده داشته باشد.
رویای تهمینه به عرضهی تولیدات در بازارهای داخلی خلاصه نمیشود، بلکه وی خواهان راهیافتن و عرضهی لباسهای افغانی به کشورهای دنیا را دارد.
بانو منگل از حکومت خواهان همکاریهای بیشتر با زنان متشبث در کشور شده و همچنان خواستار برگزاری نمایشگاهها بیشتر جهت معرفی و صادرات تولیدات وطنی بویژه لباس افغانی برای سایر کشورهای دنیا میباشد.
« از حکومت میخواهم با زنان متشبث همکاری زیاد کند، نمایشگاهها را برگزار کنند، تا بتوانیم محصولات خود را بدنیا نشان بدهیم و ارسال کنیم».
مدینه مروت یک تن از کارشناسان اقتصادی در این مورد میگوید، در سالهای اخیر حضور زنان در مشاغل نظیر ایجاد فابریکههای تولیدی در شهر کابل اندکی افزایش یافته است.
این موضوع از بُعد اقتصادی نشان میدهد بسیاری از زنان برای تأمین نیازهای خانواده و استقلال مالی خود، بهدنبال ایجاد فرصتهای کاری تازه میگردند.
دوم، از زاویه اجتماعی که بیانگر دگرگونی تدریجی در نگرش جامعه نسبت به کار زنان در محیطهای عمومی است.
گرچه هنوز نگاههای سنتی و گاهی انتقادی نسبت به حضور زنان در این نوع مشاغل وجود دارد، اما باید توجه داشت که چنین کارهایی نه تنها نادرست نیست، بلکه گامی در جهت خودکفایی و مشارکت فعال زنان در اقتصاد کشور و خانواده بهشمار میرود.
جامعه باید این تغییر را به عنوان یک تحول مثبت بپذیرد و زمینههای امنیت شغلی، احترام اجتماعی و آموزشهای لازم، بازارهای فروش در داخل و بیرون از کشور را برای زنان در این عرصه فراهم سازد.
گفتنی است، پس از تحولات سیاسی در کشور و افزایش نرخ بیکاری میان شهروندان بویژه زنان، شماری از بانوان افغان به تجارت رو آورده و در تلاش استقلال مالی و فراهم سازی زمینه کار میباشند.
