از هرات تا هلمند؛ پیوندی به رسم دیروز، با رنگ امروز
خبرگزاری پیگرد _ولایت هرات
گزارش از: اسماعیل آزاد
یکشنبه ، ۲ سنبله ۱۴۰۴
در سرزمینی که سنتها همچنان ستون زندگیهای خانوادگیاند، مراسم عروسی میان دو خانواده در دو ولایت متفاوت، روایت زندهای از تداوم این ارزشها بود؛ پیوندی که از هرات آغاز شد و در هلمند، با ۴۰۰ قلم جهیزیه و آداب کامل شرعی، به وصال انجامید.
این عروسی، میان دو خانوادهی افغان با ریشههای اصیل هلمندی برگزار شد؛ خانوادهی داماد در هلمند ساکن بودند، و خانوادهی عروس که سالها در پاکستان و قندهار زندگی کرده، اکنون در هرات اقامت داشتند. مهمانانی از مسیرهای دور، خود را به این رویداد رسانده بودند؛ از جنوب تا غرب، با یک هدف مشترک: گواهی بر پیوندی خانوادگی، ریشهدار و پرشکوه.
شب نخست؛ در حویلی عروس
شب پنجشنبه، ۲۴ اسد، مراسم با شام رسمی در خانهی عروس در هرات آغاز شد. خانوادهی داماد نیز از هلمند به هرات آمده بودند. بر اساس رسوم محلی، داماد در شب نخست اجازه حضور در خانهی عروس را نداشت و همراه با دوستانش در مکانی جداگانه اسکان یافت. دیگر مهمانان اما شب را در خانهی عروس سپری کردند.
سفر داماد؛ با موتر گلپوش و تصویر بر شیشه
صبح روز جمعه، ۲۵ اسد، داماد لباس رسمی عروسی را به تن کرد و با موتر گلپوش، همراه دوستان و اقوام، بهسوی هلمند حرکت کرد. روی شیشهی موترها، تصویر داماد نصب شده بود؛ نشانی از غرور و شور این پیوند. ساعاتی بعد، کاروان عروس نیز با موتر جداگانهای بهسوی هلمند روان شد. گروه گزارش نیز همراه آنان، شامگاه به مقصد رسید.
شام دوم؛ با شکوه و تدبیر
در خانهی داماد، شب دوم با مراسمی رسمی و باشکوه برگزار شد. در بخش مردانه، برنامههایی از جمله بریدن کیک اجرا شد. داماد شب را در خانهای نزدیک محل اقامت مهمانان مرد گذراند. برای راحتی بیشتر، چند مهمان فارسیزبان نیز از سوی داماد دعوت شده بودند تا با مهمانان هراتی ارتباط برقرار کنند؛ حرکتی که به گرمی فضا افزود با اینکه می دانستند اکثر ما به زبان پشتو آشنایی داریم،
نمایش جهیزیه؛ آیینهای از سنت و آمادگی
صبح شنبه، ۲۶ اسد، مهمانان برای تماشای جهیزیهی عروس گرد آمدند. ۴۰۰ قلم وسیله، که از هرات به هلمند منتقل شده بود، در حویلی چیده شده بود: از تختخواب، کمد و قالین تا موترسایکل، لوازم آشپزخانه، پرده و ظروف خانگی. نمایش این وسایل بخشی جدانشدنی از سنت ازدواج در مناطق جنوبی افغانستان است.
نکاح؛ رسمی با خطبه، شاهد و وکیل
نکاح با رعایت کامل اصول شرعی، و در حضور مهمانان برگزار شد. هر دو طرف، وکلای خود را معرفی کردند و خطبهی عقد توسط مولوی قرائت شد. پدر داماد نیز طبق سنت رایج، مبلغی نقدی (میان پنج تا ده هزار کلدار) به مولوی و سپس به وکیل عروس پرداخت کرد. این بخش از مراسم، بار دیگر عمق پایبندی به سنتهای محلی را نشان داد.
پایانی گرم، در سایهی مهماننوازی
تا روز بازگشت کاروان به هرات، مهماننوازی گرم و صمیمانه ادامه داشت. خوراکهای محلی، همصحبتیها و فضای آکنده از محبت، همه گواه ارادت و احترام به مهمانان بود. این عروسی، نه فقط پیوند دو نفر، بلکه پیوندی میان دو زبان، دو ولایت و دو تجربهی زندگی بود.
در روزگاری که بسیاری از عروسیها به سبکهای مدرن و گاه بیروح برگزار میشوند، این مراسم نشان داد که سنت، شکوه و فاصلههای جغرافیایی میتوانند در هم تنیده شوند و تصویر تازهای از وحدت فرهنگی را رقم بزنند.
